| موتور جستجو | X |
 اخ از اين بارون كه تا ته قلبمو خيس خيس كرد...چاره ندارم بايد زير آفتاب عشقت خشكش كنم
منوی اصلی
پست الکترونیک آرشیو مطالب آرشیو مطالب
خبرنامه
آمار وبلاگ
تعداد آنلاین : 3 بازدید امروز : 19 بازدید دیروز : 15 بازدید هفته : 19 بازدید کل : 10797 جستجو
پیوندها
rozaneh@yahoogroups.com
نيك صالحي فال سرگرمي سرگرمي دوستداران كاوه يغمايي آلبومهاي كاوه يغمايي مجموعه آلبومهاي سلين ديون P align=center>
کد آهنگ
|
روياهاي بنفش
شعر- متن- عكس- داستانك- دانش-طنز-دانلود
بازيگر نقش «جومونگ» با توضيح اين كه «يكم اكتبر «روز نظامي» در كشور كره و روز تولد اوست» گفت: چون در اين روز به دنيا آمدم پدر و مادرم نام «ايل گوك» را براي من انتخاب كردند. 
بزرگترين بانوي دريا سالار ايراني
تست
. همسر ایده التان کیست ؟ این تست واسه آیندتون خوبه
مومبا
مومیایی در مصر قدیم متداول بود. مومیایی به جسد مرده ای می گویند که به شیوه ای خاص از آن طوری نگه داری شود که هرگز نپوسد. واژه ی مومیایی از زبان عربی آمده است ومعنایش: «جسدی است که به وسیله ی موم یا قیر نگه داریشده است» حال ببینیم چرا مصریان اجسام مردگان را مومیایی می کردند؟
علت آن بود که به اعتقاد آنان روح پس از مرگ مانند پرنده ای که صور آدمی دارد، روزها به پرواز در می آید. سپس شبانگاه از ترس شیاطین دست از پرواز کشیده، به قبر خود باز می گردد. حال برای آن که روح قبر خود را گم نکند باید بدن او را سالم نگاه داشت. زیرا اگر بدن بپوسد و از بین برود روح دیگر نمی تواند قبر خود را بشناسد. از این رو مصریان طریقه ای برای جلوگیری از پوسیدن بدن یافتند که همان مومیایی کردن مردگان بود.
در زمانی دورتر از 3000 سال پیش از میلاد، در مصر اجساد مردگان را در میان ریگ های داغ بیابان نگه داری می کردند. سپس قبرهایی از سنگ تراشیدند و بدن افراد مهم را در آن ها می نهادند. اهرام نیز در مصر تقریباً به همین منظور پدید آمدند. ولی نه اهرام و نه قبرهای سنگی هرگز به خشکی ریگ های بیابان نبودند تا بتوانند به خوبی اجساد را حفظ کنند. از این رو کوشش به عمل آمد و مصریان راهی به صنعت مومیایی گشودند.
شیوه ی مومیایی کردن این گونه بود: نخست مغز و شش ها و دستگاه گوارش را از بدن مرده بیرون می آوردند. آن ها را در کوزه ای معروف به "کانوپی" نهاده، بیرون از جسد مرده دفن می کردند. در مرحله ی دوم، جسد مرده را با نمک به حالتی شبیه به ماهی دودی در می آوردند. آنگاه این جسد را در معرض گرما و باد بیابان، قرار می دادند تا خوب خشک شود و دیگر هیچ رطوبتی در آن باقی نماند. سپس آن را خوب می شستند و با صمغ کاج، مومیائیش می کردند. بعد از این کارها جسد را در میان صدها متر پارچه ی کتانی خوب می پیچیدند. عمل مومیایی 70 روز طول می کشید! در ضمن نجارها هم دست به کار می شدند و جعبه های مخصوصی برای مومیایی می ساختند. جسد افراد مهم و ثروتمند را در میان جعبه های متعددی، یکی در میان دیگری می نهادند. صنعت گران نیز به نقاشی و تزئین روی جعبه ها می پرداختند و طرح و رنگ هاب بسیار گوناگونی بر روی آن ها می انداختند. دیوارهای مقبره نیز دارای نوشته ها و عکس هایی بود که همه شرح داستان زندگی آن مرده بود. آن گاه چیزهایی که برای او در زندگی خوشی و راحتی فراهم آورده بودند، همه را در کنارش قرار می دادند. با این کارها بود که مصریان می پنداشتند مرده برای زندگی پس از مرگ، کاملاً آماده و مجهز گردیده است.
جهت یابی به کمک ساعت مچی !
جهت یابی توسط خمیدگی درختان تنه تک درخت ها معمولا به شکل مشخصی به طرف شرق انحنا پیدا می کنند. حتی جهت رویش خزه ها روی تنه درخت ها هم به ما کمک می کند : معمولا خزه ها روی قسمت های مرطوب تر تنه درخت بیشتر می رویند پس هر طرف که خزه بیشتری داشته باشد طرف غرب است.
جهت یابی با هلال ماه در شب اگر دقت کرده باشید در هنگامی که هلال ماه در اسمان دیده میشود با وصل کردن دو سر هلال ماه به هم و امتداد ان به طرف پایین می توان حرف p و یا q انگلیسی را ساخت . اگر حرف p ساخته شود ، حلال ماه به طرف غرب است و اگر حرف q ساخته شود هلال ماه به طرف شرق است .
جهت یابی با آهن ربا اگر اهن ربایی که قطب شمال و جنوب ان معلوم است را از وسط با یک نخ اویزان کنیم قطب s ان به طرف شمال می ایستد
جهت یابی توسط تنه بریده شده درخت هرگاه تنه بریده شده درختی پیدا شد روی درخت دوایری مشاهده می شود جایی که دایره ها به هم نزدیک شده اند شمال است.
جهت یابی توسط لانه مورچه ! آن قسمتی از خاک لانه مورچه که ریخته شده شمال است.
جهت یابی توسط دیوار آن طرف از دیوار که ریختگی دارد رو به شمال است اگر هر دو طرف دیوار ریختگی داشت آن طرف از دیوار که خاک مرطوب تری دارد سمت شمال است.
جهت یابی توسط برف کوهستان قسمتی ازدامنه کوهستان که برف آن آب شده رو به جنوب است
جهت یابی توسط پوست درختان پوست آن طرف از تنه درختان که زخیم تر است رو به شمال است.
جهت یابی توسط برگ درختان برگ آن طرف از درخت که سبزتر است رو به شمال است
|
||||||
